IX. Louis (Aziz Louis), Latin İmparatoru II. Baldwin'den 1239'da Mesih'in dikenli tacını ve sonraki yıllarda Haç'ın parçalarını satın aldı — bedeli o günün Fransa krallık bütçesinin yaklaşık yarısı kadardı. Bu rölikler için bir kutsal-emanet kabı, ama insan ölçeğinde olan, gerekti. Sainte-Chapelle tam olarak bu işlev için tasarlandı: bir bina değil, yürünebilen bir röliker.

Gotik mimarinin geometrisi — sivri kemer, kaburgalı tonoz, dış kemer-payanda — yapı duvarının yükünü iskelete aktarır. Sainte-Chapelle bu olanağı sonuna kadar kullanır. Üst şapelde duvarın yapı işlevi sıfıra yakındır; 15 metre yüksekliğindeki vitraylar yüzeyin yaklaşık dörtte üçünü kaplar. Yapının iç hacmi taş bir kutu değil, renkli ışıkla doldurulmuş bir kutudur.

Vitrayların ikonografik programı 1.113 sahnede İncil hikâyesini Yaratılış'tan rölikların Paris'e getirilişine kadar anlatır. Kobalt mavisi, manganez moru ve yakut kırmızısı camlar 13. yüzyılda Saint-Denis'te geliştirilmiş tekniklerle yapıldı; ışık camdan geçerken hem renklenir hem yumuşar — bu, Gotik teolojisinin temel kavramına, 'ilahi ışık'a (lux divina) doğrudan görsel karşılıktır. Abbé Suger'in Saint-Denis için yazdığı 'maddi olan ışıkla maddesizleşir' düşüncesi burada mimari olarak gerçekleşmiştir.

Fransız Devrimi sırasında binanın bir kısmı tahrip edildi, vitraylar yerinden çıkarıldı ve depolanmadan önce kısmen kaybedildi; 19. yüzyılda Eugène Viollet-le-Duc önderliğinde dikkatli bir restorasyonla yaklaşık üçte ikisi orijinal olarak yerlerine kondu. 1991'de UNESCO Dünya Mirası listesine alındı. Bugün gün ışığında içeri girildiğinde, taş çerçeve yerini büyük ölçüde silmiş gibi görünür — yalnızca renkli, akışkan, dokunulamaz bir mekân kalır.