Sandro Botticelli (1445–1510), Floransa'da Medici çevresinde yetişti ve eserlerinin çoğunu bu hami sistemi içinde üretti. Venüs'ün Doğuşu'nun da Lorenzo di Pierfrancesco de' Medici için yapıldığı genellikle kabul edilir, ancak tablonun ilk konumu belgelerle kesinleşmiş değildir.

Teknik olarak yapıt bir Rönesans paradoksu içerir. Botticelli, freskin değil, kanvas üzerine *tempera*nın az kullanılan büyük formatını tercih etti — kanvas ahşaba göre daha hafif ve taşınabilirdi, ama o ölçekte kırılgandı. Figürlerin hatları, dönemin Floransa anatomisinden çok Gotik bir dalgalanma taşır: Venüs'ün boyu fazla uzun, omuzları gerçekçi olamayacak kadar düşüktür. Bu 'kusurlar' bir hesap hatası değil, Neoplatonik bir ideal arayışıdır — Marsilio Ficino'nun çevresinde tartışılan 'göksel güzellik' fikrinin görsel karşılığı.

Sanat tarihsel önemi sembolik konumundadır. Antik çağdan beri tek başına çıplak bir tanrıça yapıtın merkezinde durmamıştı; Hristiyan Avrupa'da Havva dışında kadın çıplaklığı yok denecek kadar nadirdir. Botticelli ve hamileri, Yunan mitolojisini Hristiyan teolojisiyle uzlaştırmayı seçti: Venüs burada erotik değil, ruhun bedene inişinin alegorisi olarak okundu. Bu okuma sonraki yüzyıllarda zayıflasa da yapıtın çıplaklığa açtığı kapı kapanmadı.

Tablo bugün Floransa'daki Uffizi Galerisi'ndedir; aynı odada Botticelli'nin İlkbahar'ı (*Primavera*) ile birlikte sergilenir. 19. yüzyılda Pre-Raphaelite'lerin yeniden keşfine kadar görece unutulmuştu — bugünkü ikonik statüsü modern bir inşadır.