Albrecht Dürer (1471–1528), Nürnberg'de bir kuyumcu ustasının oğlu olarak doğdu ve İtalya'ya yaptığı iki yolculukla Alp Dağları'nın güneyindeki perspektif ve anatomi çalışmalarını Kuzey'e taşıdı. 1500'de, otuzuna yeni basmışken, bu küçük (67 × 49 cm) ahşap panel üzerine kendini ölmeden önceki yıllarda yaptığı en gözü pek otoportresini yaptı.

Kompozisyonun şokunu o günün izleyicisi anında anlardı. Cephe pozu, simetrik saç düzeni, sağ elin göğüs yüksekliğinde kalkması — bunların tümü Geç Orta Çağ'da yalnızca İsa'nın *Salvator Mundi* ikonografisinde kullanılırdı. Dürer kendini bir sanatçı olarak değil, neredeyse kutsal bir figür olarak sunar; üstte yazılı Latince yazıt ('Ben, Albrecht Dürer, Nürnbergli, kendimi sürmez renklerle, 28 yaşında resmettim') bu jesti pekiştirir. Bu, bir 'Tanrı kompleksi' değil, sanatçının yaratıcı olarak Tanrı'nın benzerliği taşıdığı yönündeki Rönesans-Neoplatonik fikrin görsel iddiasıdır.

Teknik düzeyde panel, Dürer'in saç ve kürk doku ressamlığında ulaştığı zirveyi gösterir — her tel ayrı görünür, ama bütün izlenim kompakttır. Renk paleti kasten dardır: kahverengi, siyah, ten ve hafif altın. İtalyan Rönesansı'nın renkli ortamından farklı, kuzey panel geleneğinin disiplinli ekonomisi.

Tablo, Münih'teki Alte Pinakothek'te bulunur. Kuzey Avrupa otoportre geleneğinin başlangıç noktası kabul edilir; Rembrandt'tan Van Gogh'a kadar 'sanatçının kendine bakışı' bu panelden başlar.