Michelangelo Buonarroti (1475–1564), Roma'da Pietà'yı yeni bitirmiş 26 yaşındaki bir heykeltıraşken Floransa'ya çağrıldı. Görev, 40 yıl önce başka heykeltıraşların yontmaya kalkışıp 'mahvettiği' diye terk edilen büyük bir mermer bloğu kurtarmaktı — Agostino di Duccio ve Antonio Rossellino blokta zaten kabaca yontular bırakmıştı. Bu nedenle Michelangelo'nun sınırlı bir hacim içinde çalışmak zorunda kalması, figürün dar kalçaları ve görece ince profilini kısmen açıklar.

Davut, antik mitolojinin değil Eski Ahit'in kahramanıdır — Goliath karşısında zaferinden önceki an, sapanı omzunda, taşı sağ elinde, gözleri ufkun bir noktasına kilitli. Bu seçim, Davut figürü daha önce Donatello (1440'lar) ve Verrocchio (1470'ler) tarafından bronz olarak işlendiği için Floransa için tanıdıktı. Ama Michelangelo'nun farkı ölçek ve andır: önceki Davut'lar zafer sonrasını, Goliath'ın kesik başını gösterirdi; Michelangelo öncesi anı seçti — gerilim, henüz patlamamış kuvvet. Bu, klasik antik 'eylem anı' anlayışından farklıdır.

Anatomi gözle görülür biçimde 'doğru değil': sağ el orantısız büyük, baş gövdeye göre büyük, vücut yukarı doğru hafifçe daralır. Bu sapmalar bilinçlidir; heykel orijinalde Floransa Katedrali'nin dış nişine yerleştirilecek ve aşağıdan görülecek şekilde tasarlanmıştı. Yerleştirme planı, heykel tamamlanınca değişti — 30 sanatçı ve hümanistten oluşan bir kurul, Davut'un Palazzo Vecchio önüne, cumhuriyetin sembolik kalbi olarak konulmasına karar verdi.

1873'te aşınma ve hava şartlarından korunmak için Galleria dell'Accademia'ya taşındı; Palazzo Vecchio'daki figür bir kopyadır. Sol bacağa 1991'de bir saldırgan tarafından çekiçle vurulması ve düzenli mikro-çatlak izlemesi heykelin kırılganlığını hatırlatır.