Osmanlı İmparatorluğu'nun zirve döneminde Başmimarlık görevini yürüten Mimar Sinan, kalfalık eseri olarak nitelendirdiği Süleymaniye Külliyesi'ni 1550-1557 yılları arasında İstanbul'un Haliç'e bakan yedi tepesinden birinde inşa etti. Külliye; cami, medreseler, hastane (dârüşşifâ), imaret, kütüphane, hamam ve hazireden oluşan devasa bir sosyal ve dini kampüstür. Sinan, bu yapıyla sadece dini bir mekân değil, imparatorluğun entelektüel, sosyal ve idari gücünü taşa döken bütünsel bir kentsel merkez tasarlamıştır.

Külliyenin kalbi olan Süleymaniye Camii, Ayasofya'nın sunduğu mimari meydan okumaya Sinan'ın verdiği en olgun yanıttır. Camiyi örten 26,5 metre çapındaki devasa ana kubbe, dört adet filayağı (kemer ayağı) üzerine oturur ve doğu-batı ekseninde iki yarım kubbeyle desteklenir. Sinan, kubbenin ağırlığını yan duvarlara aktarırken pencereli kemerler kullanmış, böylece yapının içine muazzam bir gün ışığı (toplam 249 pencere) doldurmuştur. Kubbenin akustiğini kusursuz hale getirmek için ise duvarlara ağzı içeriye bakan 64 adet içi boş küp yerleştirmiştir. Ayrıca kandillerden çıkan kurumların camiye zarar vermesini engellemek için ana giriş kapısının üzerine bir is odası tasarlamış, hava akımı yardımıyla kurumları bu odada toplayarak mürekkep imalatında kullanılmasını sağlamıştır.

İç mekân süslemesinde sadelik ve ferahlık esastır. Mermer sütunlar, İznik çinileriyle bezenmiş mihrap duvarı ve saray hattatı Karahisari'nin celi sülüs yazıları, mekanın anıtsal geometrisini ezmeden onu tamamlar. Süleymaniye, deprem kuşağında yer alan İstanbul'da 450 yılı aşkın süredir en ufak bir yapısal hasar almadan ayakta kalabilmiş olmasıyla, Sinan'ın zemin mekaniği ve statik mühendisliğindeki dehasının en büyük kanıtıdır.