Pieter Bruegel the Elder (yaklaşık 1525/30–1569), Hollanda Cumhuriyeti'nin güney bölgelerinde, bugünkü Belçika'da çalıştı. Hieronymus Bosch'un mirasını sürdürüyor gibi gözükse de — bazı erken yapıtlarda 'bosch tarzı' demonik figürler bulunur — olgunluk dönemi tamamen başka bir yön aldı: günlük yaşam, köylüler, mevsimler.

Karda Avcılar, 1565'te Anvers'li zengin tüccar Niclaes Jonghelinck için yapılan altı tablolık bir serinin parçasıdır. Seri yılın aylarını ya da mevsimlerini gösterir; bugüne beş panel ulaştı, biri kayıp. Karda Avcılar Aralık-Ocak çiftine karşılık gelir. Bruegel'i öncülerinden ayıran, mevsimi 'temsil' etmek değil 'yaşatmak'tır: avcılar yorgun, köpekler salık, kış güneşi düşük, dağlar Hollanda'da olmayacak kadar yüksek — Bruegel İtalya seyahatinden Alp dağı eskizleriyle dönmüştü.

Teknik olarak panel, üst kuşbakışı perspektifin alttan-yukarı geleneksel Rönesans perspektifi ile bileşimini sunar. Üstte minik figürler buz üzerinde paten kayıyor, alttaki büyük figürler tepeden inerken yan oluyor. Bu birleşim Bruegel'in en güçlü kompozisyon araçlarındandır: izleyicinin gözü diyagonal bir hatta üstten aşağıya akar.

Önemli olan tabloda *eylem azlığıdır*. Avcılar başarısız avdan dönüyor — sadece bir küçük tilki taşırlar. Köyde gündelik işler sürer (domuz yakılır, ateş yakılır, kadınlar bir şey taşır), ama hiçbiri 'önemli' değildir. Bu kasıtlı önemsizlik, Rönesans resmindeki kahramanlık merkezini terk etmenin manifestosudur. Caspar David Friedrich'ten Monet'ye, modern manzaranın hattı buradan başlar.

Tablo 1594'ten beri Habsburg koleksiyonlarında yer alır, bugün Viyana'daki Kunsthistorisches Museum'da Bruegel salonunda asılıdır — bu salonda dünyadaki Bruegel paneli yoğunluğu en yüksektir (12 panel).