Gian Lorenzo Bernini (1598–1680), 17. yüzyıl Roması'nın baskın sanatçısıydı: heykeltıraş, mimar, ressam, opera yapımcısı. 1647'de Venedikli Kardinal Federico Cornaro, Santa Maria della Vittoria kilisesindeki aile şapelini yenilemesini istediğinde, Bernini sadece bir heykel değil, tüm odanın koreografisini tasarladı.

Merkezde Avila'lı Teresa (1515–1582) ve onun *Hayatım* adlı otobiyografisinde anlattığı bir mistik deneyim vardır: bir melek elinde altın ok ile gelir ve Teresa'nın kalbini sayısız kez deler — 'ağrı çok büyüktü, ama tatlılığı o kadar yoğundu ki keşke bitmese diyordum.' Karşı-Reformasyon Kilisesi bu mistik deneyimi onaylanmış model olarak yüceltiyordu; ama Teresa'nın anlatımındaki erotik tonu metnin kendisi taşır, Bernini eklemez. Heykelin ayağını gevşemiş, başını arkaya devirmiş, ağzını yarı açık göstermesi 17. yüzyıl Roma'sında bile tartışmaya yol açtı.

Buluş yöntemdedir. Bernini, ışığı yapıtın bir parçası kıldı: figürün arkasındaki gizli pencereden inen gün ışığı, üstüne yerleştirilmiş yaldızlı bronz huzmeler boyunca akar; sahneyi gerçek anlamda aydınlatan göksel ışıktır. Yan duvarlardaki Cornaro aile üyeleri ise opera locası gibi düzenlenmiş kabartmalardan sahneyi izler — seyirciyle aynı pozisyonda. Bütün şapel tek bir tiyatro sahnesidir; izleyici şapele girdiğinde dördüncü duvarı tamamlar.

Yapıt bugün hâlâ Santa Maria della Vittoria'da, yapıldığı yerdedir. Bernini'nin biyografisinde — özellikle Vatikan'ın San Pietro Meydanı ve baldakeni gibi büyük ölçekli kamusal işlerinin gölgesinde — özel ve gizli bir şaheser olarak durur.