18. yüzyılın başlarında, Osmanlı İmparatorluğu'nda 'Lale Devri' olarak adlandırılan barış, kültürel canlanma ve Batılılaşma arayışlarının yaşandığı dönemde, minyatür sanatı da kendi geleneksel sınırlarını aşan büyük bir dönüşüm geçirdi. Bu dönüşümün en önemli aktörü, Edirneli Abdülcelil Çelebi, bilinen adıyla Levni'dir. Levni, III. Ahmed'in dört oğlunun 1720 yılında Okmeydanı ve Haliç'te düzenlenen 15 günlük görkemli sünnet şenliklerini anlatan şair Vehbi'nin 'Surname' (Surname-i Vehbi) adlı el yazması eseri için 137 adet minyatür hazırladı.

Levni'nin Surname minyatürleri, Osmanlı kitap sanatında yeni bir çağın kapısını aralar. Sanatçı, Doğu minyatürünün geleneksel iki boyutlu, düz ve şematik yapısından sıyrılarak figürlere gölgelendirmelerle hacim ve üç boyutlu derinlik kazandırmaya çalışmıştır. Kompozisyonlarında katı simetriyi kırarak figürleri dinamik gruplar halinde dizmiş, hareket hissini ve neşeli festival atmosferini başarıyla yansıtmıştır. Akrobatlar, köçekler, müzisyenler, lonca esnaflarının geçit törenleri ve Haliç üzerinde patlayan havai fişekler, son derece canlı ve gözlemci bir gerçekçilikle betimlenmiştir.

Bunun yanı sıra Levni, figürlerin yüz ifadelerine kişisel karakter kazandırmış ve dönemin kıyafetlerini, kumaş desenlerini ve renklerini olağanüstü bir detaycılıkla belgelemiştir. Surname-i Vehbi, sadece estetik açıdan Osmanlı sanatının son büyük şaheserlerinden biri değil, aynı zamanda 18. yüzyıl İstanbul'unun sosyal yaşamını, halk eğlencelerini, saray törenlerini ve esnaf hiyerarşisini günümüze aktaran en değerli görsel belgelerden biridir.