1816 yılında Senegal yolundaki Fransız fırkateyni *Méduse* Mauritania açıklarında karaya oturdu. Yetersiz cankurtaranlar yüzünden 150 kişi alelacele yapılmış bir salda denize bırakıldı; on üç gün sonra bulunan saldaki on beş kişiden büyük kısmı ölmüş, hayatta kalanlar yamyamlığa başvurmuştu. Skandal, kaptan atamasını kullanan yeniden kurulan kraliyet hükümetini doğrudan vurdu — Théodore Géricault yirmi yedi yaşında bir ressam olarak bu siyasi yarayı doğrudan resme almaya karar verdi.

Géricault olayı belgesel titizlikle araştırdı: hayatta kalanlardan tanıklık aldı, sal yapan marangozun çizdiği maketi atölyesine kurdu, hatta morglardan ceset parçalarını getirip çürüme renklerini gözlemledi. Sonuç 716 × 491 cm boyutunda, hayatta kalanların ufukta belirsiz bir geminin dumanını gördükleri anı yakalayan bir tuvaldir.

Kompozisyon iki yükselen üçgen üzerinde kuruludur — ölülerin yığınından canlıların kuleye benzeyen sallanışına doğru. En tepedeki figür siyahi bir denizcidir (Jean Charles); ölen beyazların üzerine basarak yardım çağırır. Bu detay bilinçliydi: Géricault aynı yıl köleliğin kaldırılması için yazılan broşürleri sergiledi.

Tablo 1819 Salonu'nda gösterildiğinde resmi eleştiri olumsuzdu; bir yıl sonra Londra'da büyük bir başarı kazandı. 1824'te Louvre koleksiyonuna girdi. Akademik ısrarı bırakıp güncel olaya, sıradan insana ve gerçekçi acıya bakan ilk büyük tablodur — Romantizm bu noktadan sonra siyasi de olur.