27-29 Temmuz 1830'da Paris'te 'Üç Şanlı Gün' boyunca halk, Charles X'in monarşik dönüşünü sertleştiren kararnamelerine karşı barikatlar kurdu. Delacroix savaşa katılmadı — kardeşine yazdığı mektupta 'eğer vatanım için savaşmadıysam, en azından onun için resim yapacağım' der. Tablo birkaç ay içinde tamamlandı ve 1831 Paris Salonu'nda sergilendi.

Kompozisyonun merkezinde göğsü açık bir kadın figürü yükselir; bir elinde üç renkli Fransız bayrağı, diğerinde tüfek tutar. Frigya başlığı (devrim sembolü) ve klasik antik tanrıçaları hatırlatan duruş, onu doğrudan bir kadın olmaktan çıkarıp Özgürlük'ün şahsında bir alegoriye dönüştürür. Bu, Marianne figürünün modern Fransa'nın görsel hafızasındaki kuruluş anıdır.

Ama resim sadece alegori değildir. Marianne'in çevresinde gerçek toplum sınıflarından figürler görünür: silindir şapkalı bir burjuva (sıklıkla Delacroix'nın kendi otoportresi olarak okunur), iki tabancalı bir sokak çocuğu (Hugo'nun Sefiller'deki Gavroche'una ilham olduğu söylenir), proleter işçi, beresi düşmüş bir asker, fabrika önlüğüyle bir genç. Resmin altında barikat, taş yığını ve kanlı cesetler vardır — devrim duvarı şiir değil cesettir. Romantizmin temel hamlesi burada görünür: ideal ve gerçek aynı tuvalde sıkıştırılır.

Louis-Philippe'in temmuz monarşisi tabloyu kısa süre devlet koleksiyonuna alıp sergiledi, sonra siyasi olarak tehlikeli bularak depoya kaldırdı. Sadece 1848 Devrimi'nden sonra Louvre'a girdi. O tarihten itibaren Fransız Cumhuriyeti'nin görsel kimliğinin merkezinde durur; pasaport, posta pulu, banknot ve 2024'te Paris Olimpiyat Oyunları açılış töreninde tekrar tekrar belirir. 2024'teki restorasyon 130 yıllık vernik tabakasını söktü ve resmin orijinal hâlinin sandığımızdan çok daha parlak ve renkli olduğunu ortaya çıkardı.