19. yüzyılın ortalarında Avrupa'da romantik duygu yoğunluğuna ve neoklasik tarihsel idealizme tepki olarak, hayatı olduğu gibi, tüm çıplaklığı ve toplumsal gerçekliğiyle göstermeyi amaçlayan 'Realizm' (Gerçekçilik) akımı doğdu. Bu akımın kurucusu ve lideri olan Gustave Courbet'nin 1849'da yaptığı 'Taş Kıranlar' (Les Casseurs de pierres) tablosu, realizmin en önemli görsel manifestosu kabul edilir. Courbet, bu eseriyle o güne kadar sadece soylulara, mitolojik tanrılara ve tarihi kahramanlara ayrılan devasa boyutlardaki tuvalleri, toplumun en alt tabakasındaki yoksul işçilere ayırarak akademi düzenine radikal bir darbe vurmuştur.

Tablo, yol yapımı için taş kıran iki işçiyi betimler: biri yaşlı, diğeri ise genç bir çocuktur. Courbet, bu figürleri kahramanlaştırmaz veya acıma duygusu uyandıracak şekilde dramatize etmez. Yüzleri izleyiciye dönük değildir; kimlikleri önemsizdir, onlar emeğin kendisini temsil ederler. Üzerlerindeki yırtık pırtık kıyafetler, toz toprak içindeki ayakkabılar ve nasırlı eller, işçi sınıfının ağır yaşam koşullarını tüm çıplaklığıyla belgeler. Biri gençliğin başında, diğeri ise yaşlılığın sınırındaki bu iki figürün aynı işi yapıyor olması, bu yoksulluğun döngüsel olduğunu ve bir nesilden diğerine aktarıldığını gösteren güçlü bir sosyo-politik eleştiridir.

Courbet'nin 'Ben hiç melek görmedim, o yüzden melek resmedemem' sözüyle özetlediği bu tavır, akademinin yapay güzellik kurallarına doğrudan bir başkaldırıdır. Sanatçı, sıradan insanların gündelik emeğini ve gerçeği olduğu gibi resmederek modern sanatın toplumsal ve politik bir mücadele alanına dönüşmesini sağlamıştır. Tablo, İkinci Dünya Savaşı sırasında, 1945 yılındaki Dresden bombardımanında ne yazık ki tamamen yok olmuştur; ancak günümüze ulaşan fotoğrafları ve sanat tarihi üzerindeki etkisiyle değerini korumaktadır.