Gustave Courbet 1849-50 kışında doğduğu Doğu Fransa kasabası Ornans'ta büyük amcasının cenazesini resmetti. Tuval 315 × 668 cm — yani 'Tarih resmi' adı verilen ve mitolojik veya kraliyet konularına ayrılmış sınıfın boyutlarında. Ama tuvalin içindekiler sıradan köylüler, kendi komşuları ve akrabalarıdır; Courbet onların gerçek yüzlerini, gerçek pozlarını ve gerçek isimlerini kayda geçirdi.

Akademik hiyerarşi açıkça çiğnenir. 1791'den beri Fransız Akademisi *peinture d'histoire* (tarih resmi) > portre > tür sahnesi (genre) > manzara > natürmort sırasını sabitlemişti; konu büyüdükçe tuval büyüyebilirdi. Köy cenazesi bir tür sahnesidir — tarih resmi değil. Courbet bunu en üst boyutta yaparak akademik kuralı kafa-açıkça reddetti.

Kompozisyonun gücü da bu reddedişe yaslanır. Figürler net bir hiyerarşi içinde sıralanmaz; bir gruba dikkat etse de, sıraya dağılan kadınlar, papazlar, mezar kazıcı, köpek, çapraz taşıyan çocuk eşit ağırlıkta görünür. Manzara değil; daha çok pamuk pamuk asılmış bir gri gökyüzü figürlerin ardında düz bir bant olarak durur.

1850-51 Paris Salonu'nda sergilendiğinde 'çirkin', 'kaba', 'sosyalist' diye eleştirildi. Bu eleştirilerin doğrudan kalpti: Courbet aynı yıllarda 1848 Devrimi sonrası işçi haklarını destekleyen yazılarla anılıyordu. Tablo bugün Musée d'Orsay'dadır. Akademinin yıkılışı tek vuruşta olmadı; ama Realizm — sıradanı yüceye eşit gören tutum — burada ilan edildi.