Birinci Dünya Savaşı'nın yarattığı yıkım ve anlamsızlık karşısında, sanatçılar rasyonel aklın ve burjuva değerlerinin insanlığı felakete sürüklediğini düşünmeye başladılar. Dadaizmin yıkıcı ve nihilist tavrından beslenen, ancak daha sistemli ve yapıcı bir çıkış yolu arayan Fransız yazar ve şair André Breton, 1924 yılında 'Sürrealist Manifesto'yu (Manifeste du surréalisme) yayınladı. Bu metin, 20. yüzyılın en etkili entelektüel ve sanatsal akımlarından biri olan Sürrealizm'in (Gerçeküstücülük) doğum belgesidir.

Breton, manifestoda sürrealizmi 'aklın hiçbir denetimi olmadan, ahlaki veya estetik kaygılardan uzak, düşüncenin gerçek işleyişini ortaya koyan saf ruhsal otomatizm' olarak tanımladı. Sigmund Freud'un psikanaliz kuramından derinden etkilenen sürrealistler, rasyonel zihnin altında yatan asıl yaratıcı gücün bilinçaltı olduğuna inanıyorlardı. Sanatın görevi, bu bilinçaltı dünyasını, rüyaları, hezeyanları ve bastırılmış arzuları serbest bırakmaktı.

Akım, edebiyatın yanı sıra resim ve sinemada da devrim yarattı. Max Ernst, Joan Miró, Salvador Dalí, René Magritte ve Yves Tanguy gibi ressamlar; nesneleri alışılmadık bağlamlarda bir araya getirerek, rüya peyzajları kurarak ya da 'otomatik çizim' tekniklerini kullanarak mantığın sınırlarını zorladılar. Sürrealizm, sadece resimsel bir üslup değil, insanın algı sınırlarını genişletmeyi, rasyonel toplumu dönüştürmeyi ve özgürleşmeyi amaçlayan bütünsel bir yaşam felsefesi haline geldi.