René Magritte, *La Trahison des images* (Görüntülerin İhaneti) tablosunu 1929'da Brüksel'de yaptı. 63,5 × 93,7 cm boyutundaki tuvalde net bir burjuva pipo betimi var; altında özenli el yazısıyla 'Ceci n'est pas une pipe' (Bu bir pipo değildir) yazılı.

Görsel olarak kuvvetli olan paradoks, dilbilimsel olarak doğrudur. Tablodaki şey gerçekten bir pipo değildir — bir pipo görüntüsüdür, üzerine bir şey doldurulamayan, tüttürülemeyen, sadece tuvale yapışmış renklerden ibaret bir şey. Magritte bu basit gerçeği görselle metnin gerilimi olarak sunar. İzleyici 'evet bu pipo' ile 'hayır bu sadece resim' arasında gidip gelir; bu gidip gelmenin kendisi tablonun içeriğidir.

Michel Foucault 1973'te aynı adı taşıyan kısa kitabında bu tabloyu metin-görsel ilişkisi üzerine bir tezin başlangıç noktası olarak kullandı. Klasik temsilde — Magritte'nin reddettiği — kelime ve resim aynı şeyin iki adıdır; Magritte ise bu ikisinin asla aynı şey olmadığını açıkça gösterir. Foucault'ya göre 16. yüzyıldan beri Batı resminin saklı varsayımıdır bu; Magritte saklı olmaktan çıkarıp önümüze koyar.

Magritte'nin tüm sanatı bu sorgulamalardan ibarettir: gökten yağan adamlar, taş bulutlar, gece şehirleri üzerinde parlayan gündüz gökleri. Sürrealist hareketin Belçika kanadının merkez figürüdür; Breton'un Fransız sürrealizminden farklı olarak daha sessiz, daha ironik, daha analitiktir.

Tablo 1936'da kaybolup yeniden bulundu; bugün Los Angeles County Museum of Art (LACMA) koleksiyonundadır.