Salvador Dalí, *La persistencia de la memoria*'yı 1931'de Port Lligat'taki evinde tek bir oturumda bitirdi — sadece 24,1 × 33 cm. Tablo bir akşam migreninden sonra masada eriyen bir Camembert peyniri görünce aklına geldi diye anlatır. Manzara Dalí'nin yetiştiği Cap de Creus burnudur: çıplak kayalık, mavi-yeşil deniz, sarımtırak gökyüzü.

Kompozisyon ön plandadır: dört saat — üçü 'erimiş', biri kapalı ve karıncalarla kaplı — ve ortada bir tür eriyik insan figürü (Dalí'nin kendi yüzü). Saatler zamanın 'katı' bir gerçek değil, zihinde esneyebilen bir izlenim olduğunu söyler. Karıncalar (Dalí'nin sürekli imgesi) çürüme ve kuruyan zamanı simgeler.

Dalı, bilinçaltına dair tezlerini Freud'un yazılarından doğrudan alarak — psikoloji metinleri Surrealist kütüphanesinin merkezindeydi — bilinç dışı imgeleri 'paranoyak-kritik metot' adını verdiği bir yöntemle açığa çıkarmaya çalıştı. Bu yöntem, bir görüntüye bilerek paranoid bir okuma yüklemek ve sonra onu titiz akademik resim tekniğiyle saptamaktır. Resmin tekniği bilinçli olarak 19. yüzyıl realisti gibidir; konunun garipliği bu teknikle birleşince yoğun bir 'rüya' etkisi doğar.

1932'de New York'taki Julien Levy Gallery'de sergilendiğinde 350 dolara satıldı. 1934'te MoMA'ya bağışlandı. 20. yüzyılın en çok yeniden üretilen tablolarındandır; Sürrealizm'in 'görsel imzası' olarak Pop kültüre — karikatürlerden Coca-Cola reklamlarına — sızdı. Dalí, bu kuşatıcı popülerliği dezenfeksiyonu olmadan kucakladı; bu, onu kuşağının daha 'saf' Sürrealistlerinden — özellikle André Breton'dan — uzaklaştırdı.