26 Nisan 1937'de Alman Luftwaffe ve İtalyan Aviazione Legionaria, Franco'nun Milliyetçi güçlerini desteklemek için Bask kasabası Guernica'yı havadan bombaladı; üç saatten uzun süren saldırı sivil halkı ve şehir merkezini yok etti. Avrupa'da modern hava bombardımanının ilk büyük sivil hedefi sayılır. Pablo Picasso, dönemin Cumhuriyetçi İspanyol hükümeti tarafından 1937 Paris Uluslararası Sergisi'nin İspanya Pavyonu için tablonun siparişini almıştı; konu olarak Guernica'yı seçti ve 1 Mayıs ile 4 Haziran arasında, yaklaşık beş haftada bitirdi.

Tuval 349 × 776 cm'dir — neredeyse bir Salon tarih resmi boyutunda. Konu modern bir olay, dil ise Picasso'nun olgun Kübizmi: çoklu açılar, parçalanmış vücutlar, ışıklar gerçek değil sembolik. Renk yoktur — sadece siyah, beyaz ve birkaç ton gri; gazete fotoğrafının ya da haber raporunun grafik dili anımsanır. İmgelerin her biri olası birden çok yoruma açıktır: bağıran at (halk mı, askeri kayıp mı?), boğa (faşizm mi, İspanyol erkekliği mi?), elinde lamba tutan kadın, kucağında ölü çocuğunu tutan anne (yüzyıllarca *Pietà* geleneği).

Tablo 1937 sergisinden sonra Avrupa ve ABD'yi turlayıp savaş karşıtı bir politik araç olarak kullanıldı. Picasso, Franco İspanya'sında demokrasi kuruluncaya kadar tablonun İspanya'ya dönmeyeceğini şart koştu; *Guernica* MoMA'da 1939-81 arasında bekledi. Franco'nun 1975'teki ölümünden sonra ancak 1981'de Madrid'e taşındı; bugün Reina Sofia Museosi'nde bağımsız bir odadadır.

*Guernica* sanatın siyasi olabileceğine dair 20. yüzyılın en güçlü kanıtıdır; aynı zamanda modernist soyutlamanın belirli koşullarda haber raporundan daha keskin tanıklık edebileceğini gösterir.