1962 yılında Andy Warhol Los Angeles'taki Ferus Gallery için 32 ayrı Campbell çorba kutusu resmetti — galeride satışta olan tüm çorba çeşitleri kadar (Tomato, Mushroom, Chicken Noodle, Pepper Pot, vd.). Her tuval 51 × 41 cm boyutunda; bir raf üzerinde gerçek çorba kutuları gibi sıralandı. Tablolar her biri 100 dolardan satışa çıkarıldı; sergi sırasında galeriye karşı bir köşede gerçek çorba kutuları satan bir bakkal açıldı.

Warhol her tuvali elinde fırçayla resmetti; serigrafi tekniğine — onu meşhur edecek mekanik çoğaltma yöntemine — bu seriden sonra geçti. Yani 32 tuval birbirinden hafifçe farklı; kutu kapaklarının yansıması, mühür harfleri ve yağ damlaları el üretimi izleri taşır. Ama Warhol bu farkları gizledi: aynılaştırılmış hizalama, tek tip beyaz arkaplan, fabrikalaştırılmış sunum. İzlenim, on yıllarca süpermarket raflarında görülen 'aynı kutu, otuz iki tat' deneyiminin sanatına taşınmasıdır.

Öneri radikaldi. 1940'lar ve 50'ler Soyut Ekspresyonizmi resmi bir ruhsal mücadele olarak görüyordu — Pollock'un fırçası ressamın bilinçaltıydı. Warhol bunun tam tersini önerdi: sanat soğuk olabilir, mekanik olabilir, tüketim hayatının yüzeyiyle aynı yüzeyde kalabilir. 'Bir sanatçı olmanın hiçbir derin nedeni yok', dedi. 'Çorba severim'. Bu kayıtsız ifade Pop Art'ın temel duruşu oldu — sanat ile reklam arasındaki sınırın kalkışı.

*Campbell Çorba Kutuları* 1996'da MoMA tarafından tek bir takım hâlinde satın alındı; 32 tuval bugün hâlâ birlikte sergilenir, raf düzeninde.