Joseph Kosuth, *One and Three Chairs*'i 1965'te New York'ta üretti; o yıl yirmi yaşında bir öğrenciydi. Üç eleman vardır: sıradan ahşap bir katlanır sandalye duvara yaslı durur; soldaki bir fotoğrafta tam aynı sandalyenin yerinde 1:1 ölçekli fotoğrafı asılıdır; sağda 'chair' kelimesinin bir İngilizce sözlükteki tanımının siyah-beyaz bir baskısı durur. Üçü de aynı sandalyeye gönderme yapar — ya da yapar mı?

Kosuth'un sorusu doğrudandır: bir sanat eseri olarak 'sandalye' nedir? Maddi nesne mi (yerdeki sandalye), onun görsel temsili mi (fotoğraf), yoksa onu adlandıran kelimenin anlamı mı (tanım)? Klasik resim her zaman ikinci kategori — temsil — üzerinden iş yapardı; Kosuth bunu reddederek üçünü eşit ağırlıkla yan yana koyar ve izleyiciyi 'asıl olan hangisi' sorusu önünde bırakır. Onun cevabı 'fikrin kendisi' — eserin asıl içeriği bu sergilemeyle ortaya çıkan kavramdır.

Kosuth, aynı yıl yazdığı ünlü makale 'Sanat Felsefeden Sonra' (1969) ile bu pozisyonu daha açık ifade etti: 'Sanat eserleri analitik önermelerdir. ... Sanat sadece sanat olarak sanattır.' Bu, Marcel Duchamp'tan miras alınan ve 1960'larda Sol LeWitt, Lawrence Weiner ve Art & Language grubuyla birlikte gelişen Kavramsal Sanat hareketinin manifesto cümlelerinden biri oldu.

Eserin bir 'orijinal' nüshası yoktur — Kosuth'a göre, eser yerel bir sandalye + onun fotoğrafı + tanımdan ibarettir; bu üç eleman her sergi için yerel olarak kurulur. Bu özellik 'kavramsal' adının ne kadar geçerli olduğunu gösterir: nesneler değişebilir, kavram aynı kalır.

MoMA'nın 1970'te edindiği versiyon, üzerinde 'sergi talimatı' olan bir nüshadır.