Marina Abramović, Kasım 1974'te Napoli'deki Studio Morra galerisinde *Ritm 0*'ı uyguladı. Galeriye bir masa kurdu; üzerine 72 farklı nesne yerleştirdi: bir gül, parfüm, ekmek, üzüm; aynı zamanda bir makas, kasap bıçağı, kırbaç, demir bir çubuk, dolu bir tabanca ve tek bir mermi. Bir tabela koydu: 'Masada 72 nesne var. Onları istediğiniz gibi üzerimde kullanabilirsiniz. Sorumluluk benimdir. Süre: 6 saat. 1974.'

İlk saatlerde izleyici çekingendi. Birkaç kişi onu öptü, biri saçına çiçek koydu, biri kıyafetini değiştirdi. Saatler ilerledikçe atmosfer değişti: kıyafetleri jiletle kesildi, üzerine boya ve şarap döküldü, gül dikenleri çıplak göğsüne batırıldı. Bir noktada birisi yüklü tabancayı eline tutuşturdu ve namluyu boğazına dayadı; bir başka izleyici tabancayı geri aldı. Altı saat dolduğunda Abramović 'yaşıyordum' diye anlattı, 'masadan ayağa kalktığımda izleyiciye doğru yürüdüm — çoğu kaçtı. Bana doğrudan bakamıyorlardı.'

Abramović'in tezi şudur: insan davranışının sınırı bireysel ahlak değil, sosyal kontroldür. Birey bir grup içinde — sorumluluğu paylaşılmış hissettiği — anonim bir kalabalıkta, alışılmadık şeyler yapar. *Ritm 0* bu hipotezi laboratuvara taşıdı; sanatçı kendi bedeni denek olarak. Performans sanatının 'kendini riske atma' geleneğinde Stanley Milgram'ın itaat deneyleri ile aynı kategoride incelenir.

Abramović bu performansla ünlendi; sonraki kırk yılı *The Artist Is Present* (2010), *Balkan Baroque* (1997, Venedik Bienali altın aslanı), Performance Art Institute (2007 kuruluşu) ve performans sanatının arşivlenmesi üzerine geçti. *Ritm 0* bugün hâlâ performans sanatı dersleri için temel referans olay olarak okunur.