Bulgar asıllı sanatçı Christo Vladimirov Javacheff ve eşi Fas asıllı Jeanne-Claude, 1971'den itibaren Berlin'deki Reichstag binasını sarma fikrini geliştirdi. 24 yıl boyunca Bundestag onayı için lobi yaptılar; tasarım, mühendislik, sigorta ve telif değil sanatçıların kendi finansmanı tartışmaları sürdü. Helmut Kohl şahsen karşıydı. Sonunda 25 Şubat 1994'te Bundestag oylamasında 292'ye 223 farkla proje onaylandı.

17 Haziran 1995'te 90 alpinist ve 120 montaj uzmanından oluşan ekip kumaşı bina üzerine yerleştirmeye başladı. 100.000 m² gümüş alüminyumlu polipropilen ve 15,6 km mavi polipropilen halat — kumaş bina hatlarına oturdu ama aynı zamanda 'tüm yüzeyi tek nesneye' dönüştürdü. Yapı görünür ama açıklığı, sütunları, pencereleri 14 gün boyunca seçilemedi.

Enstalasyon 24 Haziran – 7 Temmuz arasında açık kaldı; çevredeki çimene oturan beş milyon ziyaretçi geldi. Christo ve Jeanne-Claude tüm projelerini kendi finanse ettiler — eskiz, kitap ve baskı satışıyla — ve eserin satılmasına izin vermediler: 'üretmemiz gereken tek değer estetiktir', dediler. Reichstag 14 günden sonra çıkarıldı; kumaş geri dönüştürüldü.

Projenin siyasi yankısı yüksekti. Reichstag 1933'te yandı, 1945'te Sovyetler tarafından alındı, Soğuk Savaş boyunca Doğu-Batı sınırının iki adım yanında durdu. 1995'te yeni birleşmiş Almanya'nın parlamentosu olarak yenileniyordu; sarılma, 'görmeden önce silmek' anlamı taşıdı — bina yeniden açıldığında Norman Foster'ın cam kubbesiyle birlikte bambaşka bir simgeye dönüşmüş olacaktı.