Marina Abramović, 14 Mart – 31 Mayıs 2010 arasında New York'taki Museum of Modern Art'ın Marron Atrium'unda 'The Artist Is Present' performansını uyguladı. Tek bir sahne: bir masa, iki sandalye. Müze açıldığı andan kapandığı ana kadar (haftada 6 gün) Abramović sandalyelerden birinde hareketsiz oturuyor; karşısındaki boş sandalyeye ziyaretçiler sıraya girip oturuyor, istedikleri kadar (genelde birkaç dakika) ona bakıyor ve kalkıp gidiyorlardı.

Toplam süre: 736 saat ve 30 dakika. Sandalyede 1.500'den fazla kişi oturdu; yaklaşık 1 milyon kişi performansı yandan izledi. Bazı katılımcılar (eski sevgilisi Ulay başta olmak üzere) ağladı; bazıları gülümsedi, bazıları tek kelime etmedi. Saatlerce sıra bekleyen kişilerin fotoğrafları yan duvardaki dijital galeride sergileniyordu; Abramović kendi 'oturma yerinden' onları bireysel olarak hatırladığını söylüyordu.

Eserin radikalliği eski *Ritm 0* (1974) ile ters yöndedir. O performansta sanatçı pasif, izleyici aktiftir; burada ikisi de pasif, sadece bakışlar konuşuyor. *Sanatçı Burada* sosyal medyada da bir olay oldu (performansın yapıldığı yıl Instagram daha yoktu, ama Twitter ve Facebook sıraları yaydı); 'sıraya giren bir milyon kişi' kavramsal sanatın kitlesel görünürlüğünün yeni bir biçimini gösterdi.

Kritik tartışmalar da çıktı: bazıları performansı 'meditasyon kostümlü ünlü kültü' olarak eleştirdi. Sanatçının sessizliği, durağan kompozisyon ve büyük müze kurumu, eskinin radikal sokak performansından bir tören sahnesine geçişin işaretiydi. Abramović sonraki yıllarda Performance Art Institute'u kurarak performansın 'aktarımı' ve 'yeniden icrası' üzerine çalıştı — performans sanatı resim gibi 'kalıcı' olabilir mi?