Budist sanatın ilk birkaç yüzyılında (yaklaşık İÖ 3. yüzyıl ile İS 1. yüzyıl arası) Buddha, heykel ve kabartmalarda hiçbir zaman insan formunda gösterilmemiş; bunun yerine ayak izleri, şemsiye veya boş bir taht gibi simgelerle temsil edilmiştir. Bu 'anikonik' (figürsüz) gelenek, antik Gandhara bölgesinde (bugünkü Pakistan ve Afganistan) köklü bir dönüşüm geçirmiştir. Büyük İskender'in seferleriyle bölgeye yerleşen Helenistik kültürün mirasçıları ile Hint Budizmi'nin karşılaşması, sanat tarihinde 'Greko-Budist Sanat' olarak bilinen eşsiz bir sentezi doğurmuştur. Gandhara okulu, Buddha'yı ilk kez bir insan bedeninde tasvir eden en önemli iki ekolden biridir.

Gandhara Buda heykellerinin en belirgin özelliği, antik Yunan ve Roma heykelciliğinin teknik ve estetik üslubunu doğrudan yansıtmasıdır. Heykellerde Buddha, Hintlilerin geleneksel kıyafetleri yerine, beden kıvrımlarını ağır ve gerçekçi kıvrımlarla örten Greko-Romen tarzı bir pelerin (himation veya toga benzeri dhoti) giymiş olarak tasvir edilir. Saçları, klasik Yunan heykellerindeki (özellikle Apollon heykellerindeki 'krobylos' saç tasarımı gibi) dalgalı bukleler halinde taranmış ve başının üzerinde bir topuz (ushnisha) şeklinde toplanmıştır. Yüz hatları, düz bir burun çizgisi, dolgun dudaklar ve dingin bir ifadeyle klasik Akdeniz fizyonomisini andırır; hatta bazı erken dönem örneklerinde Buddha bıyıklı olarak betimlenmiştir.

Buna karşılık, heykelin taşıdığı ikonografi tamamen Hint kökenlidir. Buddha'nın aydınlanmasını ve ilahi doğasını simgeleyen devasa dairesel hale (prabhamandala), kraliyet takılarını çıkardığı için uzamış kulak memeleri, alnındaki sezgi gözü (urna) ve çeşitli meditasyon pozisyonlarını belirten el hareketleri (mudralar) Hint felsefesinin ürünüdür. Gandhara sanatı, İpek Yolu üzerindeki Kushan İmparatorluğu'nun hamiliğinde gelişerek Çin, Kore ve Japonya'ya kadar uzanacak olan Doğu Asya Buda tasvirlerinin temel estetik şablonunu oluşturmuştur.